Bookish Scriber

  "Bakit ayaw pa ring magising ni bunso, kuya?" tanong ko sa sampung taong gulang kong kapatid. "Hindi ko alam, pero hintayin lang natin. Si Coco Martin nga, binaril kagabi pero nakapag-guest pa sa palabas kanina." Tumango na lamang ako habang nakatingin sa kapatid naming naliligo sa sariling dugo, matapos naming pakialaman ang baril ni tatay.

  Bumalik ulit ako sa nakaraan sa paraang hindi ko alam para iligtas ang isang babae. Tulad ng dati ay nahanap ko siya sa kanyang silid. Nakapatong sa isang maliit na silya at hawak ang isang tali. "Huwag! Please huwag mong gawin yan. " Tumingin siya sa kinaroroonan ko. Umiiyak, humagulgol. Kitang -kita sa kanyang mukha ang paghihirap. Tinangka ko siyang pigilan ngunit huli na ang lahat. Tumalon siya sa silya at ilang segundong nangisay bago tuluyang hindi na gumalaw. Nanghihina akong napaupo sa sahig. Sa ika sampung pagkakataon, hindi ko na naman nailigtas ang sarili ko.

  "Maghanap ka nga ng trabaho. Ang laki ng katawan hindi man lang naghahanap tapos manglilimos lang. Mga salot sa lipunan. Kaya hindi umuunlad ang Pilipinas!" Tiningnan ko ang lalaking aking hiningian ng kahit magkano lang para sa anak kong nakaratay sa ospital. Hindi ko makakalimutan ang kanyang mukha dahil siya ang nag interview sa akin kanina nang nag apply ako bilang janitor. Sinabi niya sa akin na hindi ako matatanggap dahil kahit elementarya ay hindi ako nakapagtapos. Siya ang nagsabing mas mabuti kung manglimos na lang daw ako sa daan.

Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman habang nakatingin ako sayo na nakatayo sa harap ng altar. Ang gwapo mo sa suot mong tuxedo. Napangiti ka pa nang makita mong nakatingin ako sayo. Hindi ko maipaliwanag ang aking nararamdaman. Sa bawat hakbang palapit sa kinatatayuan mo ay mas lalong lumalakas ang tahip ng aking dibdib. Isa, dalawa, tatlong hakbang hanggang sa nasa harap na kita. "Alagaan mo mama ko. Sana mahalin mo siya at hindi iiwan tulad ng ginawa ni papa. Masaya ako para sa inyo." Hindi ko aakalain na imbes na ako ang bride ay ako yung maghahatid sa mama ko para ikasal sa lalaking nangakong ako lang hanggang sa huli.

      Marahan siyang umupo sa kanyang kama at napabuga ng malakas na hangin bago binuksan ang sulat galing sa Inang niya. Nanginginig ang mga kamay na pinunit niya ang dulo ng sobre at malakas ang tahip ng dibdib na sinimulang basahin ang nilalaman niyon. “Nak, sabik na kaming lumuwas diyan para sa araw ng pagtatapos mo. Nanghiram kami ng tatlong libong piso kay Kapitana para ibili ka ng bagong barong kaya huwag ka nang mag-aalala sa susuotin mo. Sabi pa ng tatang mo ay maglilitson daw kami ng manok at dadalhin diyan. Masyado siyang sabik sa pagtatapos mo. Gab, pinasaya mo ng labis ang Nanang at Tatang dahil nagawa mong tapusin ang kolehiyo kahit na naghihikahos tayo. Siyanga pala, sunduin mo kami sa pantalan sa darating na linggo. Hindi namin kabisado ang pasikot-sikot diyan at baka maligaw pa kami. Huwag mong kalimutan na magpasalamat sa Diyos. Mahal ka namin.- Inang at Tatang.” Biglang lumabo ang paningin niya sa nabasa. Hindi niya namalayan na ang mga lu...

                  Araw ng sabado.   Huling umaga ng buwan ng Nobyembre. Bukas, pagsikat ng araw ay magsisimula na akong magbilang ng mga nalalabing araw bago ko muling makikita si Mama. Masaya ako na natatakot. Masaya dahil sa wakas, matapos ang halos anim na taon ay makikita ko na siyang muli. Natatakot dahil baka hindi na niya ako maabutan.             “Emily, may masakit ba sa iyo? Sandali, tatawag ako ng nurse.” Pinigilan ko si Ate Faith sa pamamagitan ng paghawak sa kanyang kanang braso.             “Okay lang ako, Ate.” pinilit kong ngumiti sabay pahid sa mga luha sa aking pisngi na hindi ko namalayang tumulo na pala. “Naalala ko lang si Mama. Gusto ko na siyang makita.”             “Kami rin naman. Lahat naman yata tayo ay sabik n...

  Disyembre 1, 2030 Dear Ana, Nagustuhan mo ba ang ibinigay kong pangalan sa iyo? Alam kong oo. Sorry at mula ngayon ay palagi na kitang kukulitin. Sina mama at papa kasi. Naririnig ko na naman sila. Nagsisigawan. Nagmumurahan. At nagkakasakitan. Narito ako ngayon sa loob ng aparador namin, nagtatago. Ayoko ko silang marinig. Nasasaktan ako.   Disyembre 16, 2030 Dear Ana,             Kumusta na? Alam mo bang unang araw ng simbang gabi ngayon? Pasko na pero hindi ko ramdam. Nag-aaway na naman sila. Nagkakasakitan ulit. Sinampal ni papa si mama. May tinatago raw siyang lalaki. Kitang-kita ko ang mga nangyari. Wala akong magawa kundi umiyak.   Enero 1, 2031 Dear Ana,             Happy New Year! Alam mo bang ito ang pinakamalungkot na araw sa buong buhay ko? Bagong taon ngayon pero hindi ko ramdam. Hindi kami naghanda at nagsaya. Nag-aaway na naman...