Dear Ana

 

Disyembre 1, 2030

Dear Ana,

Nagustuhan mo ba ang ibinigay kong pangalan sa iyo? Alam kong oo. Sorry at mula ngayon ay palagi na kitang kukulitin. Sina mama at papa kasi. Naririnig ko na naman sila. Nagsisigawan. Nagmumurahan. At nagkakasakitan. Narito ako ngayon sa loob ng aparador namin, nagtatago. Ayoko ko silang marinig. Nasasaktan ako.

 

Disyembre 16, 2030

Dear Ana,

            Kumusta na? Alam mo bang unang araw ng simbang gabi ngayon? Pasko na pero hindi ko ramdam. Nag-aaway na naman sila. Nagkakasakitan ulit. Sinampal ni papa si mama. May tinatago raw siyang lalaki. Kitang-kita ko ang mga nangyari. Wala akong magawa kundi umiyak.

 

Enero 1, 2031

Dear Ana,

            Happy New Year! Alam mo bang ito ang pinakamalungkot na araw sa buong buhay ko? Bagong taon ngayon pero hindi ko ramdam. Hindi kami naghanda at nagsaya. Nag-aaway na naman sila. Mga sigawan nila ang sumalubong sa bagong taon nang pumatak ang alas dose.

 

Enero 2, 2031

Dear Ana,

            Si mama. May ka-text. Nabasa ko iyon. Mahal kita ang laman ng mensahe pero hindi galing kay papa. Galing sa kaibigan ni papa. Galing kay Ninong Ben ko! Hindi ko alam ang gagawin. Sinabi ko kay papa. Nag-away sila ng dahil sa akin. Sinampal ako ni mama at sinabihang walang kwenta pagkatapos ay ikinulong sa bodega. Sobrang dilim, Ana. Umiyak ako nang umiyak.

Enero 7, 2031

Dear Ana,

            Wala na. Hiwalay na sila. Umalis na si Mama. Kami na lang ang natira ni Papa pero pakiramdam ko ay nag-iisa na lang ako. Hindi siya palaging umuuwi at kapag nangyari iyon ay lasing naman siya. Hindi ako nagpapakita sa kanya dahil binubulyawan niya ako. Tulad ng sabi ni mama, wala raw akong kwenta. Ana, hindi ko alam kung ano ang dapat gawin para magkaroon ng kwenta sa kanila. Gusto ko lang naman ng masayang pamilya. ‘Yung masaya, kumakain ng sabay-sabay, nag-uusap tuwing kumakain. Sana hindi na lang ako ipinanganak.

 

Pebrero 26, 2031

Dear Ana,       

            Happy birthday to me! Happy birthday to me. Happy birthday, Ela! Alam mo bang umiiyak ako habang mag-isang kinakantahan ang sarili ko? Kaarawan ko ngayon pero mag-isa lang ako sa bahay. Ilang araw nang hindi umuuwi si papa at isang araw na rin akong hindi kumakain. Pinagalitan niya ako noong minsan na nanghingi ako kina Tiya Erna ng pagkain. Ayaw daw niya dahil mukha akong nagugutuman. Ginagawa ko raw kawawa ang sarili ko. Siyanga pala, sanay na akong hindi naghahanda tuwing birthday ko eh. Dose na ako pero hindi ko ramdam na ang tagal-tagal ko na palang nabubuhay dito sa mundo. Magpakamatay na lang kaya ako? Ano sa tingin mo, Ana?

 

Abril 22, 2031

Dear Ana,

            Graduation namin ngayon pero wala si Papa. Hindi raw siya dadalo sa isang walang kwentang bagay. Walang kwenta na naman. Palagi na lang, kalian pa ba ako masasanay na wala akong halaga sa kanila. Napatingin ako sa mga kaklase ko. Hindi ko alam pero parang maiiyak ako. Alam mo yung may kung anong dumadagan sa dibdib mo? Hindi ako makahinga. Naiinggit ako. Bakit sila ang saya-saya samantalang ako, nandito lang, nakaupo. Walang magulang na kasama. Ni wala nga akong kolorete man sa mukha. Ang buhok ko ay tinalian ko lang. Bakit ganoon, Ana? Saan ba pwedeng makabili ng doraemon? Hihingi ako sa kanya ng gamit na maaaring makatanggal ng kahit anong pakiramdam. Gusto kong maging manhid.

 

Mayo 14, 2031

Dear Ana,

            Uy! Alam mo bang masaya ako ngayon? Hindi ko alam kung ito nga ang pakiramdam na maging masaya pero buong araw akong nakangiti. Hulaan mo kung bakit. Hahaha! Natanggap ako bilang scholar sa high school doon sa bayan. Libre raw lahat. Makakapag-aral pa rin ako.

 

Hunyo 10, 2031

Dear Ana,

            Umuwi si papa. Hindi siya lasing. Hindi rin galit. Hindi niya ako binulyawan. Hindi niya ako sinabihang walang kwenta. Pero hindi rin niya ako pinansin at kinausap man lang. Ilang buwan din siyang hindi umuwi. Ang laki ng ipinayat niya. Kitang-kita ko na ang buto niya sa pisngi.

 

Agosto 27, 2031

Dear Ana,

            Isang lingo na akong absent sa klase. Si papa kasi. May sakit pala siya kaya pumayat. Sira na raw ang kidney niya dahil sa alak. Kailangan daw ng operasyon. Hindi ko alam kung saan kukuha ng pera. Sinubukan kong humingi sa ilang kamag-anak namin pero hindi pa rin sapat.

 

Agosto 29, 2031

Dear Ana,

            Patawarin sana ako ng Diyos pero….

 

Setyembre 1, 2031

Dear Ana,

            Bakit ganoon? Ilang beses ko nang kinuskos ang sarili ko pero pakiramdam ko ang dumi ko pa rin. Napaupo ako sa sahig ng banyo ng hotel habang patuloy pa rin sa pagkuskos ng sarili. Ayaw matanggal ang dumi, Ana. Napakarumi ko nang babae. Hindi. Mali. Napakarumi ko nang batang babae. Natigil lang ako nang marinig ang mga katok sa labas. Naiyak ako. Hindi pa naalis ang dumi, may idadagdag na naman.

 

Setyembre 20, 2031

Dear Ana,

            Kalalabas lang ni papa ng hospital. Matagumpay ang naging operasyon. Gagaling na raw siya. Ilang beses niya akong tinanong kung saan ako kumuha ng pera pero tikom ang mga bibig ko. Hindi na niya kailangan pang malaman. Basta ang importante, hindi ako naging walang kwentang anak. Ginawa ko lahat para madugtungan ang buhay niya dahil pilitin ko mang magtanim ng galit sa kanya ay hindi ko magawa. Hindi maiaalis ang katotohan na siya ang puno at ako ang bunga niya.

 

Nobyembre 11, 2031

Dear Ana,

            Palaging may tumatawag sa akin. Boses lalaki. Alam daw niya kung gaano ako karumi. Natatakot akong ipagkalat niya. Ayokong malaman ni papa. Sinabi niyang makikipagkita ako sa kanya. Pumayag ako.

 

Nobyembre 25, 2031

Dear Ana,

            Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Papayag ba ako sa gusto niya o hindi? Kung papayag ako, mas lalo akong dudumi at kapag hindi naman ay ibubunyag niya kung gaano ako kadumi. Alinman sa dalawang pagpipilian ang pipiliin ko ay talo pa rin ako. Hindi ko na alam ang gagawin ko.

 

Disyembre 1, 2031

Dear Ana,

            Wala akong magawa. Pinasok ko ang isang sitwasyong na wala na akong kawala. Mas lalong dumumi ang tingin ko sa sarili. Unti-unti ko nang nararamdaman ang pagdugmok at pagkawasak ng aking pagkatao. Bawat haplos. Bawat halik. Bawat nakakalasing na inuming may halong tableta. Bawat indak ng aking murang katawan sa saliw ng isang maharot na tugtugin ay katumbas ng unti-unting pagkawala ng aking katinuan na pilit kong hinahawakan.

 

Disyembre 13, 2031

Dear Ana,

            Huling araw ng martes sa taong ito. Nagising ako dahil sa malalakas na katok ni papa. Galit na galit siya. Sinalubong niya ako ng isang malakas na sampal at malutong na mura. Alam na niya! Nalaman niyang nagtatrabaho ako sa isang kabaret sa bayan. Hindi ko alam kung paano niya nalaman. Hindi ko rin alam kung ilang sampal na ang tumama sa pisngi ko. Para pa rin akong lumulutang sa kawalan. Wala akong nararamdaman kahit ano. Walang sakit. Walang pagsisi. Walang poot. Blangko. Hindi ko na pala kailangan si doraemon para maging manhid. Kailangan ko lang palang mawasak para hindi makaramdam ng kahit anong emosyon.

 

Enero 1, 2031

Dear Ana,

            Ang tahimik ng buong bahay. Oo nga pala. Wala na rito si papa. Iniwan na niya ako dahil sa kahihiyan. Marahan akong humakbang pababa ng hagdan. Inikot ko ang mga matang nagkukulay talong na sa kabuuan ng aming maliit na salas. Ang ingay sa labas. Puno ng putukan at masasayang tawanan pero ito ako, nag-iisa. Biglang nanlabo ang aking paningin. Pinahid ko ang aking pisngi. Bigla akong napangiti. Kailan ba ang huling araw na umiyak ako? Hindi ko alam. Kinalimutan ko na. Bigla akong napahagulgol ng malakas. Pagod na pagod na akong lumaban sa buhay. Kahit anong gawin ko ay hindi na mawawala ang katotohanang walang kwenta ang naging buhay ko sa mundo. Nawala na ang lahat sa akin. Lahat ay naglaho sa isang iglap lang.

 

Enero 7, 2032

Dear Ana,

            Salamat sa lahat. Salamat sa pakikinig. Salamat sa pakikiramay. Salamat dahil hindi mo ako iniwan. Nalulungkot ako dahil ako pa ang mang-iiwan sa iyo pero ganoon yata talaga ang buhay. May mahuhuli, may mauuna. Paalam, Ana.       – E.S

 

Iyon ang huling pahina ng kwaderno. Humigpit ang pagkakahawak niya roon. Nagsisisi siya pero huli na ang lahat. Nanginginig ang mga kalamnan na kinuha niya ang autopsy report ng anak. Namatay ang anak niya dahil sa droga. Nagkaroon din ng komplikasyon sa atay dahil doon. Hindi niya alam. Ito pala ang nagdonate ng kidney para sa kanya. Mas lalo siyang napahagulgol sa huling dalawang nabasa. Napaka-walang kwenta niyang ama. Mas pinili niyang malugmok dahil sa kataksilan ng asawa. Hindi niya alam kung paano tatanggapin ang lahat.

“Patawad. Patawarin mo ako…” napaluhod siya sa harap ng kabaong ng anak. Nilukumos niya ang resulta ng autopsy.

May AIDS ito at....

Buntis ang anak niya.

Dalawang buwan.