Car Accident

 

Car Accident

 

 

“Shit!” mura niya habang tumitingin sa unahan. Halos isang oras na yata siyang stranded sa highway na iyon pero hindi man lang umuusad ang mga sasakyan. Nabibingi na rin halos siya sa ingay ng katabing ambulansya na hindi na rin makadaan. Kung nasa bingit ng kamatayan ang nasa loob niyon, tiyak na hindi na iyon aabot pa sa ospital. Naiinis na tiningnan niya ang oras. Kalahating oras na siyang late sa appointment niya. Tiyak na hindi na niya makukuha ang deal na iyon. Kanina pa panay ring ang kanyang cellphone pero hindi na niya sinasagot dahil alam naman niyang sesermunan lang siya ng kanyang boss. “Potek na buhay naman.” Gigil na hinampas niya ang manebela.

Ilang minuto pa bago umusad pero ilang segundo lang marahil ang itinagal. Hindi na niya mabilang kung ilang beses siyang nagmura. May nasigawan pa siyang isa dahil sa ingay ng busina nito. Muli siyang napamura nang tumunog ang kanyang cellphone. Boss niya ang tumatawag. Hindi niya alam kung sasagutin niya ba o hindi pero sa bandang huli ay sinagot na lamang niya. Isang malutong na mura ang kanyang natanggap.

“Sorry po, Sir. Traffic kasi.”

“Kailan ba nawala ang traffic sa Maynila, Mark? Sana inagahan mo! Ano ba! Kahit elementary students alam ‘yan! Alam mo naman kung gaano kaimportante ang kliyenteng kikitain mo tapos babagal-bagal kang kumilos?”

“Sorry po talaga, Sir. Hahanap po ako ng shortcut.”

“Dapat lang. Pasalamat ka at napaki-usapan ko si Mr. Leorido na maghintay pa ng kalahating oras. Siguraduhin mong makakarating ka dahil wala ka nang babalikang trabaho kapag hindi naisara ang deal na ‘to, naiintindihan mo ba?”

“Yes, Sir.” Napabuga siya ng hangin matapos itinapon sa backseat ang cellphone. “Bwisit talaga.” Nakahinga lang siya ng maluwang nang makita ang signage na nagsasabing shortcut papuntang Hotel na kanyang destinasyon. Agad siyang nnamainobra pakaliwa.

Maliit lang ang shortcut na kanyang nakita. Hindi sementado at mukhang nag-iisa lang siyang tinatahak ang daang iyon dahil wala naman siyang nakakasalubong na sasakyan. Masukal ang magkabilang gilid at may nakatanim na mga puno ng niyog. Mas lalo niyang binilisan ang pagpapatakbo, wala naman na kasing huhuli sa kanya. Mas importante sa kanya ang makarating sa tagpuan nila ni Mr. Leorido sa loob ng tatlumpong minuto dahil kung hindi, siguradong sa kangkungan siya pupulutin ng kanyang pamilya.

“Shit!” napamura siya sabay kabig ng manebela para iwasan ang humaharurot na kotse na mukhang sa direksyon niya tatama. Nasa lugar na kasi siya kung saan mahirap makita kung may papasubong na sasakyan. “Kung mamalasin ka nga naman, tsk!” Naiwasan nga niya ang kotse ngunit bumangga naman ito sa isang puno ng niyog. Mabuti na lang nakapreno pa siya at hindi demeritso sa isa ring puno ng niyog. Agad siyang bumaba para tulungan ang mga sakay ng kotse.

“T-Tulong….” Umuusok ang unahan ng kotse at sa loob niyon ang isang babae. Duguan ito at maraming dugo sa mukha. Dali-dali niyang binuksan ang kotse at sinubukan itong hilahin palabas ngunit hindi pa dumampi ang balat niya ay agad na itong sumigaw sa sobrang sakit.

“Sandali, Miss. Tatawag ako ng tulong.”

“A-Ang baby ko… paki-usap iligtas mo siya…” natigilan siya sa narinig. Bumaba ang kanyang mata sa mga kamay nitong nakahawak sa tiyan na para bang pinoprotektahan ang sanggol na nasa loob niyon.

“O-oo, sikapin mong huwag kang mawalan ng malay, okay?” nanginginig ang mga kamay  na nagtipa siya ng numero ng pulis. Ilang segundo lang ay may sumagot naman sa linya.

“Good morning. Police Station, how can I help you?” sagot ng babaeng nasa kabilang linya.

“Tulong! May naaksidente dito sa Kamyas Street. Ang shortcut na daan papuntang Hodor Hotel. Please pumunta kaagad kayo rito dahil malubha ang kalagayan ng babae at isa pa buntis siya.”

“May malay po ba ang biktima?”

“Yes, yes!”

“Mabuti po kung ganoon. Huwag niyo pong subukang galawin ang biktima at baka mas lalong lumala ang kanyang sitwasyon. Agad po kaming magpapadala diyan ng rescue team.”

“Sige, maraming salamat at tsaka bilisan niyo!” natataranta ulit siyang bumalik sa kinaroronan ng babae matapos ang tawag. Hindi niya alam ang gagawin. Gulong-gulo na kanyang buhok dahil sa walang humpay na sabunot niya sa sarili. Siguradong mas malaking problema ang kakaharapin niya kapag may nangyaring masama sa babae at sa dinadala nito. “Bakit ba nangyari sa akin ‘to?!”

“T-tulong mo ako…” lalapitan pa sana niya ang babae ngunit biglang nag ring ang cellphone niya. Tatlong numero lang ang naka-register. Ayaw pa sana niyang sagutin kaso naisip niya na baka importante.

“Hello?”

“Sir? Precint number 199 po ito. Gusto ko lang po sanang kumpirmahin ang aksidenteng itinawag mo sa aming hotline.”

“Yes, yes ako ‘yun. Nandito kami sa-“

“Kamyas Street hindi po ba?” putol nito sa iba pa niyang sasabihin.

“Oo.” Kunot ang noong sagot niya. Hindi niya mawari ngunit may kung anong iba sa tono ng pananalita nito. Parang takot na hindi mapakali. Maging siya tuloy ay nagsimula na ring kabahan.

“Kung maaari po sana ay lumalis na muna kayo riyan. Hindi kaya ay pumunta na lang kayo dito mismo sa presinto at nang maipalawanag ko po sa inyo ang nangyayari.”

“A-Anong?”

“Please po, Sir. Gawin niyo na lang po ang sinasabi ko.” Nakikiusap na ito sa kabilang linya.

“Hindi ko pwedeng iwanan ang babae rito ng basta na lang. Nasa peligro ang buhay niya at kailangan niyang madala kaagad sa ospital.”

“Sundin niyo lamang po ang sinasabi ko sa inyo bago pa may mangyaring masama sa inyo.” Nakiki-usap na sagot nito.

“P-pero-“

“Sir!” napaigtad pa siya nang biglang sumigaw ang nasa kabilang linya.

“S-Sige..” hindi niya alam ang gagawin. Napatingin siya sa babae na mukhang hirap na hirap na talaga. “Babalikan kita, Miss.” Mahinang sabi niya bago sumakay ng kotse at pinaharurot iyon palayo.

Agad niyang tinungo ang presinto 199. Sa labas pa lang ay may nakaabang na ang isang babaeng pulis na kagat-kagat ang kuko. Nagliwanag lang ang mukha nito nang makita siyang bumama ng kotse. Para itong nabunutan ng tinik sa lalamunan.

“Pasok po tayo sa loob.” Hindi pa siya nakapagpakilala ay agad na siya nitong hinila sa loob ng presinto. Pinaupo siya nito sa isang upuan at binigyan ng isang basong tubig.

“P-pasensya na pero pwede ko bang malaman kung ano ba talaga ang nangyayari? Hindi ko maiintindihan kung bakit mas pinauna niyo pa akong papuntahin dito gayong mas nasa kritikal na sitwasyon ang driver ng nakabanggan kong sasakyan.”

“Hindi ko po alam kung maniniwala kayo sa mga sasabihin ko pero ito po ang totoo. Noong una, kami man ay hindi makapaniwala pero ilang tao na ang nagreport ng ganyan sa aming hotline ngunit ng puntahan namin ay wala naman kaming nakita maliban sa sasakyan na pagmamay-ari ng tumawag sa amin. Sinubukan naming puntahan ang pinangyarihan ng aksidente nang ilang beses ngunit maging ang mga nagreport ay hindi namin nakita at hindi na nakita pa uli. Kung nakita man namin ang ilan ay wala na silang buhay. Katulad mo, iisa lang ang kanilang kwento. May nakabanggan silang sasakyan at isang babaeng buntis ang sakay niyon. Ilang beses na rin naming binarikadahan ang daang iyon ngunit palagi na lang iyon nawawala o di kaya ay parang sinadyang sirain.”

“W-what?” napailing siya sa mga narinig. “I-imposibleng mangyari dahil kitang-kita ko ang mukha ng duguang babae! May sira pa nga ang sasakyan ko.”

“Wala po kaming magagawa kung ayaw niyong maniwala pero iyon po ang totoo. Sa katunayan ay kayo po ang kauna-unahang nagreport na nakita namin nang buhay.”

“Pero ang babae!”

“Nangalap kami ng impormasyon tungkol sa mga nakaraang aksidente na nangyari sa lugar na iyon at mayroon kaming nahanap. Mayroong isang babaeng buntis ang nabangga ng isang pampasaherong jeep ngunit imbes na tulungan ay tinakasan lang ito ng driver dala na rin siguro ng takot na makulong. Namatay ang babae at ang mas malala pa ay sumabog ang kotse nito. Tumatagas na pala ang gasolina dahil sa lakas ng impact ng pagkakabangga ng kotse nito sa puno ng niyog. Ngunit ang aksidenteng iyon ay nangyari sampung taon na ang nakakaraan. Petsa dose, buwan ng Hunyo.”

Nagitla siya sa narinig. Kapareho ng petsa ngayong araw!

“This is impossible!”

“Mahirap mang paniwalaan ngunit iyan ang totoo. Kahit balikan pa natin ang lugar na iyon ngayon, sigurado akong wala tayong makikitang bakas ng aksidente.”

Napasabunot na lamang siya ng buhok. Ramdam niya ang pag ring ng kanyang cellphone pero wala na siyang pakialam. Napakagulo ng kanyang isip ngayon. Hindi niya alam kung nakailang baso na siya ng tubig hindi dahil sa uhaw kundi sa panginginig dala ng takot. Nanatili muna siya sa presinto para pakalamahin ang sarili. Nagpasya siyang umuwi na lang imbes na puntahan pa ang kanyang ka-meeting. Bahala nang wala siyang trabahong mabalikan bukas.

“Mag-ingat po kayo, Sir.” Ani ng pulis matapos siyang ihatid sa kanyang sasakyan.

“Salamat.”

Habang tahak ang daan pabalik ng apartment ay hindi pa rin mawala sa kanyang isip ang mukha ng duguang babae. Pinagpapawisan siya ng malagkit kahit nakatodo naman ang aircon ng kanyang kotse. Isang kanto na lang ang madadaanan niya bago makauwi ngunit biglang hindi na niya makontrol pakaliwa ang kotse.

“Shit!” pilit niyang inaapakan ang preno ngunit hindi na rin gumagana. Nagsimula na siyang sumigaw. “T-Tulong!”

“Bakit hindi mo ako tinulungan?” napaigtad siya nang maramdaman ang malamig na hininga malapit sa tenga niya. Nabitawan na niya ang manebela para sumiksik sa gilid dahil pagtingin niya sa likod ay nakaupo na roon ang babaeng nakabanggan niya kanina. “Nagmakaawa ako sayo pero umalis ka lang…”

“U-Umalis ka!” pinagsisipa niya ang bintana ngunit hindi niya iyon mabasag. “Maawa ka sa akin! S-Sinubukan kitang tulungan! Matagal ka nang patay!”

“Hindi! Pinatay mo ako!” parang kulog na pumuno sa loob ng kotse ang boses nito kasabay ng paglaglagan ng isang mata nito at mga ngipin. Nagsimula na ring magbago ang mukha nito. Mula sa duguang mukha ay nagsimula itong magmukhang naaganas na bangkay. Narinig pa niya ang mahinang iyak ng isang sanggol.”

“Tama na!” nahihintakutang sigaw niya lalo pa nang makita ang masaganang dugo na umaagos mula sa loob ng palada nito kasunod ng paglabas ng isang sunog na fetus na umiiyak at gumagalaw pa.”

“Isasama ka namin!”

“Tulong!” malakas na sigaw niya bago naramdaman ang malakas na pagbangga ng kotse sa isang matigas na bagay. Nabasag ang salamin sa bintana at tumama ang ilan sa kanyang mukha. Gusto man niyang sumigaw ulit ngunit hindi na niya magawa pa. Hinawakan niya ang leeg. May malaking salamin na nakabaon doon.

“Halika ka na, Mark. Hinihintay ka na nila sa impyerno.”

“H-hindi…” bago siya tuluyang nawalan ng hininga ay may narinig pa siyang mga sigaw na parang nasasaktan. Palapit nang palapit ang boses. Habang lumalakas ang mga sigaw ay painit din ng painit ang kanyang nararamdaman na parang bang sinusunog siya ng buhay.